Data: 2021-11-19

 

Data: 2021-11-16

 

Data: 2021-06-25

Data: 2021-06-16

 

 

Data: 2021-06-02

Fundacja Edukacji Zdrowotnej i Psychoterapii, opracowała broszurę „Dzieci w wirtualnej sieci" - materiały edukacyjne kierowane są do rodziców dzieci i młodzieży.

 

Data: 2021-05-24

Procedura zapewnienia bezpieczeństwa i zdrowia przebywającym w Szkole Podstawowej nr 1 im. Henryka Sienkiewicza w Zielonej Górze zgodnie z wytycznymi MEiN, GIS, MZ, wewnętrznymi uregulowaniami szkoły w związku z COVID-19

 

Data: 2021-05-04


 

Data: 2021-04-28

 

Data: 2021-04-26

„Wychowywać, to znaczy kochać i wymagać”.

 

Jak odpowiedzialnie i mądrze wychowywać dziecko?

Być dobrym rodzicem nie znaczy pozwalać dziecku na wszystko, obsypywać go prezentami, ulegać kaprysom - być dobrym rodzicem to być z dzieckiem, towarzyszyć mu w zabawie, uczyć go zasad i pokazywać świat. Odpowiedzialność oraz moralny obowiązek realizowania tego, co dla dzieci najlepsze, daje rodzicom prawo do stawiania granic, wyciągania konsekwencji i występowania z pozycji autorytetu. Wszystkie dzieci, bez względu na to, ile mają lat, muszą być traktowane z szacunkiem i godnością. Powinny mieć wpajane zasady postępowania pozwalające na rozwój samooceny, samokontroli i budowanie prawidłowych relacji pomiędzy dziećmi i dorosłymi. Przestrzeganie przez dzieci zasad posłuszeństwa oraz zachowanie przez rodziców równowagi pomiędzy miłością rodzicielską a ustalonymi regułami postępowania daje dzieciom poczucie bezpieczeństwa. Zachwianie tej równowagi oznacza kłopoty wychowawcze. Najważniejsze zasady postępowania rodziców wobec dzieci:

Drodzy Rodzice zapewniajcie dziecku poczucie bezpieczeństwa. Nieustannie okazujcie dziecku miłość i czułość. W ramionach mamy i taty dziecko czuje się bezpiecznie. Dbajcie o to, by wiedziało, że jest kochane nawet, wtedy gdy jest niegrzeczne. Poczucie bezpieczeństwa to również jasno określone przez rodziców zasady i reguły oraz ich konsekwentne przestrzeganie. Dziecko, które zna ograniczenia potrafi odróżnić dobro od zła, zna swoją pozycję w rodzinie i ma poczucie bezpieczeństwa. 

Poświęcajcie dziecku dużo czasu

Wspólne zabawy, czytanie książeczek, opowiadanie bajek, spacery, podróżowanie czy wykonywanie obowiązków domowych są nie do zastąpienia. Kiedy spędzacie czas z dzieckiem jesteście z nim na 100%. Dzieci, które są ignorowane lub, którym rodzice okazują obojętność mogą stać się agresywne. Nauczcie swoje dziecko, że szczęście nie jest kwestią tego ile masz, a jak wiele możesz zrobić z tym, co posiadasz.

Nauczcie się słuchać

Wszystkie dzieci napotykają w swoim życiu sytuacje frustrujące, bolesne lub przygnębiające. Dzieci, które rozmawiają z rodzicami i otrzymują pomoc przy rozwiązaniu swoich problemów nabywają coraz więcej siły, pewności siebie. U dzieci, którym tego brakuje, powstają problemy emocjonalne. Nauczcie się mówić do swojego dziecka. Mówcie do dziecka, łagodnie i spokojnie. Nie obrażajcie się, nie porównujcie go do innych, odnoście się do swojego dziecka z szacunkiem. Pamiętajcie ze słowa mogą tak samo zranić jak klaps. Jeśli zachowaliście się wobec dziecka niewłaściwie - nie bójcie się przeprosić. Chwalcie za wysiłki i za osiągnięcia. Stale powtarzajcie wiem, że potrafisz, że Ci się uda - to pomoże dziecku uwierzyć w siebie.

Wyznaczcie reguły i bądźcie konsekwentni. Zakazy i nakazy uczą małego człowieka jak żyć, co jest słuszne a co nie.

Dziecko nie rodzi się z tą widzą. Pamiętajcie też, że dziecko będzie Was nie raz sprawdzało swoim zachowaniem czy nadal nie wolno tego, co zostało zabronione - dlatego bądźcie konsekwentni.

Nie bójcie się stanowczości

Dziecko powinno wiedzieć, co oznacza słowo „nie”. Nie ulegajcie, gdy dziecko próbuje wymusić coś krzykiem. Starajcie się w takich sytuacjach zachować spokój. Spokojnie i stanowczo należy powiedzieć, że nie podoba Wam się jego zachowanie.

Kluczowa zasada dobrego wychowania dziecka to wspólne zdanie obojga rodziców, bo kogo dziecko ma posłuchać, jeśli jeden rodzic mówi co innego niż drugi?

Pozwólcie dziecku na okazywanie uczuć

Dziećmi targają różne uczucia, często sprzeczne ze sobą. Dlatego pozwólcie dziecku: płakać, krzyczeć, bać się czy denerwować. Łzy i wściekłość pozwalają rozładować napięcie. Dziecko ma prawo do okazywania złości. Nie zmuszajcie dziecka do uległości w każdej sytuacji, po to by innym nie sprawić przykrości. Dziecko też ma prawo do wyrażania własnego zdania.

Pozwólcie na samodzielność i własną aktywność dziecka. Pozwólcie dziecku podejmować własne decyzje np.: jaki ma założyć sweter, co zje na śniadanie itp. Zachęcajcie dziecko do samodzielnego rozwiązywania problemów. Nie chrońcie przed wszelkim ryzykiem - pokazujcie i uczcie dziecko, że jego zachowania i decyzje mają swoje konsekwencje. Uczcie porządku i dobrych manier. Dobre maniery są oznaką szacunku dla innych, jeśli szanujemy innych szanujemy też samego siebie. Ucząc norm zachowania, okazując dziecku miłość i szacunek, rodzice stają się dla niego autorytetem i wzmacniają łączącą ich więź.

Akceptujcie – jeśli nie będziecie akceptować dziecka takim, jakie jest, świetnie to wyczuje i wszystkie wysiłki wychowawcze spełzną na niczym.

 

Data: 2021-03-31

 

Data: 2021-03-22

 

Data: 2021-03-07

Sposoby-codziennych-rozwiazan

Problemowe-używanie-smartfonów-2

 

Data: 2020-01-25

 

Data: 2020-12-21

 

Data: 2020-12-11

Data: 2020-11-28

Data: 2020-11-13

 

 

Data: 2020-10-09

OŚRODEK PROFILAKTYKI I POMOCY PSYCHIATRYCZNEJ „RELACJA”

           Uprzejmie informujemy o możliwości skorzystania z porad psychologicznych

i psychoterapeutycznych dla dzieci, młodzieży i ich rodzin. Celem działania poradni jest udzielanie

profesjonalnej pomocy psychologicznej, psychoterapeutycznej oraz środowiskowej dzieciom

i młodzieży, które borykają się z różnymi problemami lub zaburzeniami zdrowia psychicznego oraz ich

rodzinom.

Wizyty odbywają się bez skierowania z NFZ. Wystarczy zadzwonić i ustalić dogodny termin porady,

telefon: 782-614-637.

 

 

 

 

Data: 2020-08-31

 

Data: 2020-06-19

Trzy STRATEGIE WYCHOWAWCZE, KTÓRE MUSI POZNAĆ KAŻDY RODZIC

Największy wpływ na rozwój dziecka ma to, jak traktuje go i jak komunikuje się z nim rodzic. To na mamie i tacie ciąży największa odpowiedzialność, ponieważ stosowane strategie wychowania pełnią kluczową rolę w tym, jak kształtuje się umysł dziecka.

W jakie umiejętności powinien być wyposażony rodzic, który chce wychować świadome i samodzielnie myślące dziecko? Oto 3 najważniejsze strategie wychowawcze, które opisałem na podstawie rozmów z dziećmi i ich rodzicami:

1. Umiejętność prowadzenia dialogu z dzieckiem

Ważne, aby był to dialog z poszanowaniem obu stron, bez założenia “Ja jestem dorosły, masz się mnie słuchać.” Perspektywa wyższości i władzy niszczy poczucie własnej wartości dzieci. Potrzebują one być wysłuchane i zrozumiane i to jest duże wyzwanie dla rodziców.

Jak zadawać pytania dzieciom? Jak pozwolić im wyrazić to, co czują? Jak aktywnie słuchać i rozumieć to, co dzieci mówią? To pytania, na które każdy rodzic powinien znaleźć dobre odpowiedzi.

2. Pobudzanie wewnętrznej motywacji dziecka

Warto powstrzymać się od dróg na skróty, którymi są nakazy i zakazy oraz nagrody i kary.  Te destrukcyjne strategie motywacyjne warunkują zachowanie dziecka i sprawiają, że staje się bezmyślnie posłuszne (oduczając się jednocześnie samodzielnego myślenia). Dochodzi do tego, że zachowanie dziecka jest kierowane tylko i wyłącznie przez obietnicę nagród i groźbę kar. To niszczy naturalną, wewnętrzną motywację dzieci i uzależnia ich od zewnętrznej motywacji.

Efektem jest niestety podświadomy bunt – dzieci stawiają opórRodzice powinni nauczyć się innej formy motywacji. Powinni nauczyć się wydobywania motywacji wewnętrznej dziecka poprzez danie mu trochę większej wolności i próby wydobycia tego, co jest dla dziecka ważne, poprzez odpowiednie pytania i pogłębione rozmowy. Powinni wspierać w nadawaniu kierunku, zamiast narzucać i rozkazywać.

Alternatywy dla nakazów, zakazów, nagród i kar z pewnością nie są łatwe i wymagają czasu, należy je jednak wprowadzać powoli i stopniowo, dając sobie czas na nauczenie się nowego sposobu motywowania dzieci.

3. Przyzwolenie na popełnianie błędów

Rodzice za bardzo angażują się w sukcesy i porażki dzieci, traktują je jak swoje sukcesy i porażki. W efekcie warunkują miłość do swojego dziecka – jest ono akceptowane, gdy odnosi sukcesy oraz doświadcza większego dystansu i braku miłości, gdy odnosi porażki. Takie warunkowanie miłości ma negatywne konsekwencje dla poczucia własnej wartości dziecka (“Nie zasługuję na to, aby być kochanym” to jedno z najbardziej destrukcyjnych przekonań, z jakim wchodzimy w dorosłe życie).

Ważne, aby rodzice pozwolili dziecku być odrębną jednostką. Ważne, aby nauczyli się pozwalać mu na popełnianie błędów – bo przecież to poprzez błędy się najwięcej uczymy. Dziecko, które wierzy w to, że popełnianie błędów jest złe, będzie w przyszłości sparaliżowane strachem przed podejmowaniem się jakichkolwiek działań.

 

Każde dziecko jest inne (jak również każdy rodzic), dlatego wyżej opisane strategie nie będą dobre dla każdej rodziny. Zachęcam do testowania i eksperymentowania i odnajdywania własnych sposobów komunikacji ze swoim dzieckiem. Ważne, aby nigdy nie przestawać pracować nad swoją relacją z dzieckiem, bo to coś, na całe życie.

 

Data: 2020-06-10

 

Data: 2020-05-27

 

Data: 2020-05-18

 

Data: 2020-05-14

CZEGO DZIECI NAM NIE MÓWIĄ...

 

1. Nie krzycz na mnie. Boję się wtedy Ciebie i myślę, że skoro na mnie krzyczysz, to ze mną musi być coś nie tak.

 

2. Słuchaj mnie. Kiedy opowiadam Ci o tym, co dla mnie ważne, patrz mi w oczy. Czuję wtedy, że ja i moje sprawy są dla Ciebie ważne.

 

3. Pozwól mi dorastać w moim własnym tempie. Nie zmuszaj mnie do robienia rzeczy, na które jeszcze mam czas. Pamiętaj, że jestem dzieckiem i najlepiej odkrywam świat poprzez zabawę.

 

4. Uwielbiam, kiedy spędzasz ze mną czas. Jesteś w dobrym humorze, bawisz się ze mną, śmiejemy się i tworzymy piękne wspomnienia, do których jako dorosły będę z przyjemnością wracał.

 

5. Nie porównuj mnie do rodzeństwa czy rówieśników. Czuję się wtedy gorszy, a tak bardzo potrzebuję Twojej akceptacji.

 

6. Przytul mnie kiedy jest mi smutno. Pozwól mi płakać. Nie mów mi, że chłopcy nie płaczą, że jestem beksą i że powinienem być w dobrym nastroju. Moje uczucia są prawdziwe. Tak samo jak Twoje.

 

7. Naucz mnie dbania o swoje potrzeby. Wyśpij się, odpocznij, realizuj swoje zainteresowania, spotykaj się z przyjaciółmi. Pokaż mi, że bycie rodzicem i spędzanie czasu z dzieckiem może być źródłem radości. Naprawdę nie chcę widzieć jak cierpisz i poświęcasz się dla mnie, a później jesteś zdenerwowany i sfrustrowany. Martwię się wtedy, że to przeze mnie.

 

8. Bądź przy mnie kiedy się boję. Nie wyśmiewaj się z moich dziecięcych lęków. Powiedz mi, że też kiedyś bałeś się ciemności i pozwól mi trzymać latarkę przy poduszce.

 

9. Kochaj mnie dlatego, że jestem. Nie dlatego, że szybko biegam, recytuję wiersze i jestem „grzeczny”. Kochaj mnie także wtedy kiedy popełniam błędy i potrzebuję Twojego wsparcia. Potrzebuję być pewny, że kochasz mnie także wtedy kiedy coś mi nie wyjdzie.

 

10. Okazuj miłość swojemu partnerowi/ partnerce. To od Was uczę się rozwiązywania konfliktów, radzenia sobie z trudnymi sytuacjami oraz zrozumienia czym jest prawdziwa miłość.

 

11. Pamiętaj, że najprawdopodobniej przejmę Twoje przekonania o mnie samym, o innych ludziach, o życiu. Znajdź czas, aby zastanowić się, czy Twoje przekonania są prawdziwe i czy będą mi służyć. Jeżeli myślisz, że ludzie są źli i wykorzystują innych, w życiu będzie mi trudniej i będę nieufny.

 

12. Wiem, że kochasz mnie i starasz się dla mnie ze wszystkich sił. Pokaż mi, że gorsze dni i drobne potknięcia są częścią życia. Wyciągnij wnioski, zadbaj o swoje samopoczucie i wybacz sobie. Dzięki temu nauczę się reagować podobnie.

 

13. Uśmiechaj się do mnie. Twój szczery uśmiech działa na mnie kojąco. Czuję się wtedy bezpieczny i kochany.

 

źródło: Pracownia Dobrych Relacji

 

Data: 2020-05-11

 

Data: 2020-05-05

 

 

Data: 2020-05-04

Dzieci opowiadają o samotności i pojawiającej się w domach agresji. Koronawirus zachwiał też ich światem.

wywiad Agnieszka Urazińska  

https://www.wysokieobcasy.pl/akcje-specjalne/7,174350,25904094,dzieci-opowiadaja-o-samotnosci-i-pojawiajacej-sie-agresji.html?fbclid=IwAR1gIRdcbGFH9IydOlc79UCBwh40dZ5sCG-Qb-nq3wwRN3mggMQGm7FYDUg

 

 Dzieci słyszą w mediach te same co my, dorośli, przerażające informacje. I widzą wyprowadzonych z równowagi rodziców (Fot. 123RF)

 

Data: 2020-04-29

Jak szukać mocnych stron dziecka

  • Zwróć uwagę na pozytywne strony dziecka, np.: jest zapraszany na urodziny przez kolegów z klasy, zadaje bardzo mądre pytania, troszczy się o chore zwierzęta, jest bardzo ciekawy świata, potrafi zaopiekować się innymi dziećmi, potrafi szybko biegać, umie dobrze liczyć i zna nazwy państw, lubi czytać i rozwiązywać łamigłówki etc.
  • Skieruj uwagę na pozytywne wydarzenia każdego dnia.
  • Zwracaj uwagę na drobiazgi i rzeczy z pozoru oczywiste.
  • Zastanów się, jakie sytuacje wprawiają was w dobry nastrój, np.: z entuzjazmem opowiada o ulubionej grze, bardzo lubi grać w gry planszowe etc.
  • Obserwuj, jak przebiegają trudne sytuacje. Doceń, kiedy przebiegają mniej problematycznie. Dorośli często mają łatwość w zapamiętywaniu trudnych sytuacji, nie rejestrują pozytywnych zmian, a z reguły po trudnych sytuacjach następuje poprawa. Dobrze jest zapamiętać i zauważyć zmianę w zachowaniu. Może to być skinienie głowy, uśmiech, pochwała, uścisk ręki, poklepanie po ramieniu.
  • Kiedy znajdziesz coś pozytywnego - powiedz o tym dziecku. Dziecko często słyszy negatywne komunikaty o sobie i swoim zachowaniu, ale ma prawo usłyszeć również pozytywne informacje na swój temat, np.: „Bardzo mi się podobało, że ustąpiłeś Adzie”.
  • Rozmawiaj z dzieckiem o pozytywnych wydarzeniach każdego dnia. Warto poświęcić kilka minut na rozmowę o tym, co się wydarzyło dobrego, co was ucieszyło i z czego jesteście dumni. Uważaj, by nie mieszać zdarzeń pozytywnych z negatywnymi. Jeśli nie wszystko poszło dobrze tego dnia, na początku rozmowy można to podsumować jednym zdaniem, a potem przejść do pozytywów, które będą przeważały w rozmowie. Może się zdarzyć, że nie będziesz w stanie przeprowadzić takiej rozmowy, bo np. gniewasz się na dziecko, wówczas lepiej z niej zrezygnować.
  • Nie oczekuj niemożliwego. 20-proc. zmiana zachowania u dziecka jest ogromną zmianą!

             (na podstawie materiałów ACPiR SWPS dr Arska-Karyłowska, mgr Resler, mgr Śliwińska)

 

 

Data: 2020-04-27

 

JAK MOŻESZ POMÓC DZIECKU

W BUDOWANIU ZDROWEGO POCZUCIA WŁASNEJ WARTOŚCI

 

Ø stwarzaj dziecku bezpieczne warunki do poznawania i doświadczania własnych możliwości i ograniczeń,

Ø rozmawiaj często z dzieckiem o jego zainteresowaniach, ulubionych aktywnościach, sposobach spędzania wolnego czasu,

Ø unikaj porównywania własnego dziecka z innymi,

Ø pomagaj mu w odkrywaniu jego mocnych stron,

Ø akceptuj jego słabsze strony,

Ø dawaj mu możliwości wyboru – dzięki temu nauczysz go samodzielności i odpowiedzialności,

Ø doceń jego kreatywność,

Ø ŕń{j\l5Ö zjéyj(¸((˙˙˙˙˙˙˙˙zj@¸((ˆŤNŤN €#zjzjzjp¸(HpˆŤNŤN €H˙˙˙˙˙˙˙˙@7zj#zj#zj0¸((ŕ\l,ABŒ7€Czj7zj7zjX¸ (@ˆŤNŤN TzjCzjCzj8¸ (0ˆ@ŤNŤN B€Œ7azjTzjTzjX¸ (@ˆŤNŤN rzjazjazj8¸ (08XŤNŤN @Büzj\lrzjrzjh¸ ( H 8ĐfĐf Eü¨BüBü?Eü¨Bü¨Bü?�zjzjzj¸(hh¨ ÄkýhŽ:$ŨBüňč†é*Ö & Data: 2020-04-04


Jak wspierać dzieci w tym trudnym czasie.

1. Bądź spokojny

Warto przypomnieć dzieciom, że są rzeczy, które możemy zrobić, aby zapewnić bezpieczeństwo sobie i swoim najbliższym: często myć ręce, nie dotykać twarzy i zostać w domu.

2. Trzymaj się rutyny
Zdecydowanie polecam stworzenie harmonogramu, który obejmuje zarówno czas na zabawę, możliwość kontaktu telefonicznego z przyjaciółmi, a także czas „wolny od technologii” i czas na prace domowe.

Dużym wsparciem dla naszych dzieci będzie zapewnienie przewidywalnego dnia i świadomości, kiedy powinny się uczyć lub pracować w domu, a kiedy mogą się bawić.

W przypadku rodziców, którzy nie są w stanie nadzorować swoich pociech w ciągu dnia, najlepiej porozmawiać o harmonogramie z osobą, która opiekuje się nimi i wypracować wspólny plan.3

3. Pozwól dziecku odczuwać emocje
Wraz z zamkniętymi placówkami edukacyjnymi, odwołano szkolne przedstawienia, koncerty, mecze i zajęcia, w których dzieci uczestniczyły na co dzień. Dr Damour radzi, aby po prostu pozwolić dzieciom na smutek: my, dorośli, patrzymy na tę sytuację z perspektywy naszego życia i doświadczeń, a dla nastolatka to poważne problemy. Wspieraj i okaż zrozumienie dla ich smutku i złości. Jeśli masz wątpliwości jak się zachować, to empatia i wsparcie są najlepszym rozwiązaniem.

4. Sprawdź, jakie informacje o koronawirusie docierają do Twoich dzieci
W mediach krąży wiele nieprawdziwych informacji na temat koronawirusa. Sprawdź, co usłyszało Twoje dziecko lub co uważa, za prawdę.

Dowiedz się, co Twoje dziecko już wie i wspólnie rozprawcie się z mitami. Jeśli dzieci mają pytania, na które nie znasz odpowiedzi, możecie wspólnie odwiedzić strony internetowe wiarygodnych instytucji państwowych lub organizacji takich jak UNICEF czy Światowa Organizacja Zdrowia.

5. Stwórz okazje do wspólnego spędzania czasu
W przeżywaniu trudnych emocji bardzo ważna jest równowaga między rozmową o naszych odczuciach, a znajdywaniem rozrywki, która pozwoli rozproszyć myśli. Co kilka dni możecie spędzać wieczór na wspólnej zabawie lub gotować razem posiłki. Nastoletniemu dziecku daj trochę swobody, jeśli chodzi o czas spędzony w telefonie i na mediach społecznościowych. Dostęp ten jednak nie powinien być nieograniczony. Zapytaj swojego nastolatka, jak możecie sobie z tym poradzić


6. Kontroluj swoje zachowanie
To oczywiste, że dorośli są także zaniepokojeni sytuacją związaną z koronawirusem. Jednak ważne, żebyśmy zrobili wszystko, co w naszej mocy, aby nie dzielić się z dziećmi swoimi lękami i nie okazywać obawy. Może to oznaczać powstrzymywanie emocji, co dla wielu okaże się bardzo trudne. Pamiętajmy, że to rodzice zapewniają swoim dzieciom poczucie bezpieczeństwa. Tę sytuację możemy porównać do jazdy samochodem, gdzie dzieci to pasażerowie, a my prowadzimy auto. Nawet, jeśli odczuwamy niepokój, nie możemy pozwolić, aby udzielił się on najmłodszym

 

Data: 2020-03-31

Jak rozmawiać z dziećmi o koronawirusie?

                        
1 Obserwuj Siebie i dziecko. Nie tylko pod kątem infekcji, ale i tego, jak emocjonalnie radzimy sobie z zastaną rzeczywistością.
2 Bądźmy gotowi do rozmowy.
3 Rozmawiajmy o tym, jak radzić sobie z lękiem.
4 Wskazujmy na czasowość pewnych ograniczeń i rozwiązań.
5 Bądźmy odpowiedzialni.
6 Zadbajmy o potrzeby dzieci.
7 Uczmy się razem zdrowych nawyków, bądźmy wzorem do naśladowania.
8 Zadbajmy o innych, którzy potrzebują naszej pomocy.

Ze względu na czas kwarantanny musimy pracować samodzielnie w domu. Jak wspierać ucznia? Jak pomóc mu zorganizować pracę w domu?
Oto kilka porad - Jak zorganizować dzieciom warunki do pracy w domu? Jak zmotywować dziecko do systematycznej pracy w domu?
1. Zasada czystego biurka.
Na biurku, stole przy którym uczy się nasze dziecko, mają być rzeczy potrzebne tylko i wyłącznie do nauki.
2. Zacznij.
Otwórz książkę, przeczytaj temat... Rób to chociaż przez 15 minut, zadziała metoda zaangażowania, łatwiej będzie pracować dalej.
3. Kolejność wykonania działań.
Zrób plan dnia, możesz posłużyć się swoim planem lekcji. Ułóż przedmioty w kolejności od najtrudniejszego (najmniej lubianego). Im szybciej zrobisz te mniej "przyjemne", tym chętniej sięgniesz po te, które lubisz.
4. Czas pracy.
Postaraj się pracować w cyklu szkolnym: lekcja - przerwa - lekcja - przerwa itd.
Pracuj 30 minut - zrób sobie chwilę przerwy (10 minut). Podczas przerw nie włączaj telewizora, komputera. Jeśli trudno Ci wysiedzieć te 30 minut i co chwila sprawdzasz godzinę - ustaw stoper, jego dźwięk ucieszy Cię tak samo, jak dzwonek na przerwę w szkole.
5. Na koniec lekcji niespodzianka.
To czas na przyjemności - oglądanie filmów, rozmowy z rodziną na żywo. Na sam koniec zostaw gry (chyba, że to planszówki, to możesz wcześniej zagrać z rodzicami czy rodzeństwem).
6. Kwarantanna to czas większego wykorzystywania technologii. Jak zadbać o bezpieczeństwo w sieci?
Podstawą w Internecie jest hasło. Jest to podstawowe i najważniejsze zabezpieczenie. Zmieniaj je, nie podawaj wszędzie takiego samego.
Uważaj w co "klikasz" - nie znasz nadawcy, coś wydaje Ci się podejrzane - nie wchodź.
Nie pisz z nieznajomymi bądź uważny, ponieważ nigdy nie wiesz, kto jest po drugiej stronie.

 

 

 

 

 

Symultaniczno-sekwencyjna metoda nauki czytania profesor Jagody Cieszyńskiej

W roku szkolnym 2014/2015 prowadziłam innowację pedagogiczną pt. „Czytam z Jagodą”, której głównym celem było poprawienie techniki czytania wśród uczniów klas pierwszych, którzy przejawiali zaburzenia w obszarach percepcyjno-motorycznych. Projekt zakończył się sukcesem. Uczniowie:

 prawidłowo dokonywali analizy i syntezy wyrazu

 czytali metodą całościową

 rozumieli czytany tekst

 prawidłowo dokonywali analizy i syntezy na materiale poza literowym oraz literowym

 poprawnie dokonywali analizy i syntezy słuchowej

 potrafili zapisać poznane litery i wyrazy

 

Opis metody

Etap I – od samogłosek prymarnych do sylaby otwartej

Najpierw dziecko uczy się samogłosek: A, O, U, E, I, Y, a następnie wprowadza się spółgłoski i tworzy sylaby otwarte. Pierwsze sylaby otwarte muszą naśladować dźwięki np. MU, BE, PA, FU, LU, BU..

Etap II – od sylaby otwartej do pierwszych wyrazów

W drugim etapie tworzy się sylaby otwarte dodając spółgłoski: S, Z, K, G, J, N, z których można tworzyć wyrazy zbudowane z sylab otwartych np. MAMA, TATA, MATA. Następnie należy wprowadzać wyrazy zbudowane z samogłoski i sylaby otwartej np. ULA, OLA.

Etap III – czytanie sylab zamkniętych

Na kolejnym etapie dziecko odczytuje wyrazy zbudowane z sylab zamkniętych np. CUD.

 

Etap IV – czytanie nowych sylab otwartych i zamkniętych

Na tym poziomie do odczytywanie wyrazów zbudowanych z sylab otwartych i zamkniętych wprowadza się głoski: SZ, RZ, CZ, DŻ, CH.

Etap V – samodzielne czytanie tekstów

Tutaj dziecko powinno samodzielnie odczytywać wyrazy. Nauczyciel/Rodzic natomiast wprowadza: CI, SI, ZI, NI oraz samogłoski nosowe Ą, Ę.

 

 

Opracowała: mgr Jolanta Wojtas, nauczyciel terapeuta, oligofrenopedagog

Korzystano z : Cieszyńska J., Kocham czytać

 

Percepcja słuchowa

         Percepcja słuchowa, to umiejętność przetwarzania bodźców słuchowych. Poniżej podane są przykłady prostych ćwiczeń, które pomagają  w usprawnianiu tego obszaru.

1.    Wystukiwanie zapamiętanego rytmu.

2.    Rozpoznawanie dźwięków.

3.    Naśladowanie dźwięków.

4.    Zapamiętywania i odtwarzania sekwencji wyrazów/odgłosów.

5.    Wyodrębnianie informacji z szumu.

6.    Analiza wyrazów.

7.    Synteza sylabowa.

 

 

 

Jolanta Wojtas  nauczyciel terapeuta oligofrenopedagog

 

______________________________

 

Percepcja wzrokowa

Percepcja wzrokowa, to umiejętności interpretowania odbieranych bodźców wzrokowych.  Poniżej podane są przykłady ćwiczeń, które pomagają w usprawnianiu tego obszaru.

1.     Układanie klocków: na wzorze, według wzoru lub z pamięci.

2.     Układanie puzzli i mozaiki.

3.     Dorysowywanie brakujących elementów na obrazku.

4.     Wskazywanie podobieństw i różnic na obrazkach.

5.     Rysowanie zgodnie z ustną instrukcją np. W lewym górnym rogu karki narysuj słońce.

6.     Układanie przedmiotów/obrazków zgodnie z zapamiętaną kolejnością.

 

 

Jolanta Wojtas nauczyciel terapeuta

 oligofrenopedagog

 

______________________________

 

Koordynacja wzrokowo-ruchowa

 

 

Jak rozmawiać z dzieckiem, by nas słuchało i usłyszało?

Rozmowa to podstawa

Rozmowa z dzieckiem to niełatwa sztuka. W jednym momencie może ono nas słuchać, a za chwilę jego uwaga koncentruje się na czymś innym. Zastanawiasz się, dlaczego tak się dzieje? Jest kilka powodów. Może mówisz za dużo, nie poświęcasz stuprocentowej uwagi albo nie robisz tego, co mówisz. Są jednak także sposoby, jak sprawić, by dziecko nas słuchało i rozumiało.

 

Usiądź i poświęć maksimum uwagi

Jeśli twoje dziecko leży, połóż się obok niego. Jeśli siedzi – usiądź. Rozmowa na tym samym poziomie przynosi najlepsze skutki, ponieważ możecie spojrzeć sobie wzajemnie prosto w oczy, a to zapewnia szczerość. Postaraj się też poświęcić dziecku maksimum twojej uwagi. Nie prowadź dyskusji podczas przygotowywania obiadu czy oglądania telewizji. I odłóż telefon. Badania pokazują, że maluchy dokładnie wiedzą, kiedy rodzic jest rozproszony. Aż 62 proc. dzieci w wieku szkolnym twierdzi, że ich rodzice tracą zainteresowanie rozmową, a przyczyną jest zaglądanie w telefon.

Liczy się nastawienie

Jeśli twoje dziecko ma problem, podejdź do niego spokojnie i bez nerwów. Nie krzycz, nie przeklinaj. Krzyk uczy bowiem, że agresja to nic złego. Jednocześnie oznacza brak szacunku, a rozmowa traci na wartości i efektywności – dziecko zamiast otwierać się przed rodzicem, zamyka się.
Jeśli będziesz trzymać nerwy na wodzy, wyrażać się jasno i precyzyjnie, a tym samym pomożesz córce bądź synowi rozwiązać problem, twoje dziecko to doceni. Jeśli za jakiś czas znowu coś będzie nie tak, na pewno pociecha sama do ciebie przyjdzie.

Opanuj się

Dzieci potrafią dać popalić. Szczególnie, gdy przechodzi okres buntu i łatwo wpadają w złość. Dlatego musisz być opanowany, by rozmowa nie przerodziła się w kłótnię. Im spokojniejszy jesteś ty, tym mniej nerwów będzie musiało przeżyć twoje dziecko i tym szybciej się uspokoi. A kiedy już to nastąpi – postaraj się nie mówić za dużo. Jasne – wyjaśnijcie sobie problem, ale warto również wiedzieć, że małe dzieci szybko tracą cierpliwość, jeśli za dużo mówimy, i łatwo się rozpraszają. Dlatego bądź opanowany i mów w prosty sposób.

 

 

Zróbcie coś razem

Często bywa tak, że dzieci przejawiają chęć rozmowy podczas wspólnie wykonywanych czynności. Zachęć je więc, by pomogło ci umyć okno, posortować pranie czy przygotować kolację – okazja do rozmowy gwarantowana. Jak wykazały badania psychologów, regularne posiłki spożywane w gronie rodziny mają dla dzieci niemalże terapeutyczną moc. Poprawiają zdrowie, uczą odpowiedniego odżywiania, dziecko staje się pewniejsze siebie, jego emocje stabilniejsze, a wyniki w nauce – lepsze.
Ważny jest jednak jeszcze jeden aspekt. Rozmawiajmy, a nie przeprowadzajmy wywiad. Odpowiadajmy na pytania, dopytujmy, reagujmy. Dziecko to doceni.

Zwróć uwagę na emocje dziecka

Jeśli twoja pociecha mówi, że nie lubi czytać "Dzieci z Bullerbyn", zaakceptuj to, mimo że może ty tę książkę uwielbiasz. Jeśli powiesz: „Ależ oczywiście, że lubisz”, całkowicie zaprzeczysz emocjom kilkulatka. A to często prowadzi do rozzłoszczenia się i zakończenia rozmowy. Dziecko łatwo może bowiem stwierdzić, że rodzic go nie słucha.
Ważne też, by dziecku nie przerywać, ale postarać się wysłuchać jego wypowiedzi do końca, nawet jeśli jest nieskładna, a maluch się „zacina”.

Źródło: https://parenting.pl/6-rad-jak-rozmawiac-z-dzieckiem-by-nas-sluchalo

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1